Ev ahalisine hediyelerim^^

Bir önceki yazımda evimle ilgili fotoğraflar paylaşacağımdan bahsetmiştim.. E bir yerden başlamak lazım değil mi

Evimize taşınmamızın ilk zamanlarında kıyafet dolabı bakmak için uğradığımız Koçtaş’ta görüp “heh bunlar çok uygun bizimkilere” dediğim ve kardeşlerime aldığım hediyeleri göstereceğim size:

Üstteki fotoğraf ablamın kapısına ait ve gördüğünüz “yüksek gerilim” tabelası da benim kendisine hediyem
Bazen huysuzdur o, yapı olarak da somurtukdur biraz (ne demekse o).. İlkokulda öğretmen olması dolayısıyla üzerinde bolca sinir vardır böyle ne zaman patlayacağını kestiremeyiz falan.. Başlarda daha çok öyleydi en azından.. Bir de odasındaki her şeyin bir düzeni vardır.. Bir şeye dokunup yerinden azıcık oynatsanız farkeder “kim girdi benim odama” yapar O yüzden bu hediyeyi ona uygun görmüştüm..

Bu da üniversitede okuyan ufaklığın kapısı
Bizim çalışan onun talebe olması sebebiyle evin keyfini en çok süren, hayatı en rahat olan o olduğu halde sürekli bişeylerden şikayet etmeye bayılırlar kendileri.. Bir de ilk zamanlar ablayla sürekli kavga halindelerdi çözemiyorlar da kendi başlarına birbirlerine söylemek zorunda oldukları şeyler için beni arıyolardı o kadar yani.. “Köpek gibi dalamayın birbirinizi” diye bir laf vardır ebeveynlerin ağzında biraz ordan, biraz da kardeşin sinirlendiğinde “hırrr” yapmasından esinlendim
İş saatlerim sebebiyle eve en geç gelen ben olduğum için biraz da evin babası konumundayım Eve bi geliyorum bunlar birbirlerini şikayet edip duruyolar bana.. Nasıl deli oluyorum ama “evde de huzur bulamayacak mıyım sus be kadın” demişliğim var O yüzden benim kapımda:

Ahhah çok fena farkındayım Kendi odam için bişey almasam olmazdı ee köpekliyi kendime alacak da değildim di mi Genel müdür iyidir iyi