Bir A…lık Hikayesi..

    Sadece müziği aç ve okumaya başla..

Erkenden çıkmıştı evden.. Biliyordu gelmesi saatler alacaktı fakat tüm gün dakikaları saymışken daha fazla dayanamazdı evde kalmaya.. Rıhtıma gidip dolaştı, denizi izledi.. Bir bankta oturdu, müziği açtı kulaklığını kulağına taktı..
Her dinlediği şarkı için bir kaç gözyaşı ayırdı.. Dualar etti..
“Sevgisi bitmiş olmasın” “Vazgeçmiş olmasın benden, sevmekten..”

Bir bankta oturdu.. Müziği kulaklarını ağrıtacak kadar açtı.. Hava çok soğuktu.. Rüzgar vardı.. İçi titriyordu.. Tüm bedeni titriyordu.. O kadar çok durdu ki soğukta hissetmez oldu bi zaman sonra..
Sıcak bir yere gitme isteğini bastırdı.. Çünkü kalbi yanıyordu.. Soğuk kalbine işleyene kadar beklemek istedi.. Kalbi soğusun istedi.. Buz tutsun istedi.. Acıları biter belki böylece diye ümit etti..

Saatlerce ağladı.. Tüm gözyaşları bitmeliydi.. Ki onun yanında ağlamamalıydı.. Kimsenin yanında ağlamamalıydı artık.. Dua etti ağlayarak.. Hiç utanmadı ağlarken.. İnsanlar baktı, gördü ama hiç umrunda olmadı.. Hem ağladı hem dua etti.. Yakardı Allah’a..
“Ellerimi al ama onu alma benden..
Ayaklarım gitsin onu bırak..
Kalbimi al canımı al ama onu benimle bırak..”

En çok şunu tekrarladı: “Sevgisi bitmiş olmasın Rabbim nolur sevgisi bitmiş olmasın.. Allahım nolur bitmiş olmasın seviyor olsun bitmiş olmasın nolur!” Hıçkıra hıçkıra ağlayarak ve her defasında hıçkırıkları artarak devam etti.. Gözyaşları bitmeliydi.. Ağlamamalıydı karşısında..

Üç saat kadar olmuştu.. Hala bekliyordu.. Hava gittikçe daha çok soğuyordu.. Vücudu artık soğuktan sızlıyordu.. Ama kalbi.. Kalbi hala sıcacıktı.. Kalbi hala eriyordu.. Neden bir tek kalbi soğuğa karşı bu kadar dirençliydi? Neden bu kadar duygusaldı? Neden bu kadar sevmişti?..

Çok olmuştu geleli.. Artık abuk sabuk tipler uğruyordu parka.. Korktu onlardan.. Ürperdi.. Yine ağladı.. Daha önce orada korkusuzca dolaşabilmişti.. Yanında o vardı çünkü.. O varken hiç bişeyden korkmazdı.. O varken üşümezdi bile..

Bilmeliydi.. Çok üşürdü.. Ellerini alıp ısıtırdı ya o.. Sarılırdı ya.. Titrerdi hep.. Bilmeliydi.. Terketmeden önce düşünmeliydi.. O olmadan nasıl ısınabilirdi.. Kesin soğuktan ölürdü bir gün..

Evsizler gibi dolaştı.. Parklarda, sahilde,.. Gelmesini bekledi sabırla.. Öyle çok özlemişti ki.. Dün, önceki gün, bugün.. Her gün özlemişti.. Ve son kez görecekti.. Bu kadar özlerken son kez…

Üç saate yakın bir zaman sonra geldim diye aradı.. Sıcak bir yere koşuyordu o sırada.. Girdi bir cafeye.. Titriyordu.. Çay söyledi.. Ama içemeyecek kadar üşüyordu..
Sonra o geldi.. Hala içi titriyordu ama dışardan belli etmemeye çalışıyordu.. Muhtemelen belli oluyordu.. Sarılmasını istedi.. Bir tek öyle ısınırdı çünkü..

Gözyaşları titredi.. İçinden bişeyler koptu.. O çok soğuktu.. “Sevgisi bitti mi” diye düşündü.. “Bitmiş olmasın” dedi yine.. Dua etti.. Konuşmasını istedi.. Sadece onu dinlemek istedi.. Ama nedense o konuşmak istemiyor gibiydi.. Tüm sorulara “neden, nasıl bir soru bu,” gibi tepkiler verdi.. Her defasında içi biraz daha acıdı.. Boğazı düğümlendi..

Uğraştı vazgeçirmeye çalıştı.. “Kal” dedi.. “Gitme” dedi.. Ama vazgeçiremedi.. Sözünden dönmedi bir türlü.. “Dönüşü yok” dedi..

Durduramadı gözyaşlarını.. Halbuki çok uğraşmıştı bitirmek için.. Sözler vermişti ağlamayacaktı.. Tutamadı.. Aktılar deli gibi bağımsızca..
Sildikçe daha çok aktı.. Gözleri kurumadı bir türlü..

Rüzgar iyi gelir dediler dışarı çıktılar.. Yürüdüler yanyana.. Yanyana ama çok uzak.. Acıdan öleceğim sandı.. Kalbinin sızladığına yemin edebilirdi.. Vücudu istemsizce titriyordu.. Soğuktan değil..

“Bir kez sarıl” dedi.. Sarıldı neyse ki.. Hayır deseydi ne yapardı? Kabul etmeseydi? Şükretti..
Sarılınca dayanamadı hıçkırıklara boğuldu.. Yalvardı.. Her saniye daha çok nefret etti kendinden.. Kendine hakim olamadığı için o kadar çok kızdı saydı sövdü ki kendine.. İçinden..
“Gitme” dedi yine.. Tekrar sövdü kendine bunu söylerken içinden.. “Düşüneceğim” dedi..
Tekrar etti içinden.. “Düşüneceğim”.. Düşünecek..
Nedense rahatlatmadı bu söz.. Pamuk gibi değildi.. Sarıp sarmalamıyordu.. Daha çok yumruk gibiydi.. Bıçak gibiydi.. Acıtıyordu.. Parçalıyordu.. Kesiyordu..

Düşünecek.. Düşünecek..
Çok zordu.. Beklemek.. Duymak..
Yalvarmak.. Aşk dilenmek…

Beklerken ölürdü belki.. En iyi seçenek bu gibi geldi.. Tekrar o kelimeyi duymaktansa..

Tabu oldu bu söz.. Söyleyince gerçekleşmesinden korkarak.. A-y-r-ı-lık…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s