Bitti..

Hastalıklı bir süreçti..
Günlerce düşünüp düşünüp ağlamıştı.. Her anıyı tek tek gözden geçiriyordu.. Sanki ne kadar çok acı çekerse sonunda uyuşacak ve hissetmeyecekti..

Tüm eski konuşmalar zihnindeydi.. Capcanlıydı.. “Asla bırakmam, asla bıkmam, sevmekten asla vazgeçmem” derdi.. Uyarırdı hep “büyük konuşma nolur” diye.. Tekrarlardı: “Asla!”
Düşünüyordu.. Acaba bunları hatırlamışmıydı giderken? Aklından bir kez olsun geçmişmiydi?
Hatırladığı halde mi bırakmıştı yoksa? O kadar mı çekilmez bir insandı? Katlanamışmıydı daha fazla?

Sadece onu suçlamıyordu.. Kendisini daha çok suçluyordu hatta.. Zaten o da bunu söylemişti.. “Sen bitirdin sevgimi, senin yüzünden” demişti.. Hep mi bu kadar acımasızdı, yeni miydi yoksa bu halleri?
“Bir zamanlar sevdiyse ağlamamı umursar, çok acı çekmeme izin vermez” sanmıştı.. Yanılmıştı.. Her şeyi yanlış biliyordu.. Hep yanılıyordu.. Her konuda..

Son bir görüşme istemişti.. Hiç bişeyi düşünmeden bir gün geçirmek istemişti.. Normal bir gün.. Onunla bir gün.. Yeniden başlamak için değildi bu.. Sadece güzel hatırlamak içindi.. Yıllar süren bir ilişkiyi güzel bir şekilde noktalamak içindi..
Ama o, bunu bile kabul etmedi.. Onu bir kez daha görmek istemedi.. Bir bıçak darbesi daha eklendi yüreğine..
İyi haber, gittikçe alışıyordu.. Daha az acı çekiyordu..
Tüm hafta haber bekledi.. Son akşam hala bekliyordu.. Nedense inanmak zor geliyordu.. “İster o da görüşmek, bişey olmuştur” diyordu..
Hiç bişey olmamıştı.. Sadece istememişti işte.. Sevmemişti yeterince.. Öyle bıkmıştı ondan, artık defolup gitmesinden başka bişey istemiyordu..
Geç de olsa anladı.. Gitmeliydi artık kalamazdı.. İstenmediği yerde daha fazla duramazdı, durmamalıydı.. Anılarını topladı, bavullara sığmadılar.. Öyle uzun zaman geçirmişlerdi ki sığmazdı.. Hayatının yarısını silmesi gerekecekti onu unutmak için.. Bundan sonra da yarım yaşayacaktı zaten.. Yarım kalmıştı.. Yalnız kalmıştı…

Artık bitti.. Son mesajlarını attı.. Son dileklerini yazdı.. Ki bunlarda samimiydi.. Zaten tüm gün onun için dua etmişti.. Geri dönmesi için değil.. Mutlu olması için..

İçten edilen dualar kabul olurmuş.. Sen benim en içten duamdın.. Kabul olmayan.. Buna rağmen giden..

Hala her gece uykudan önce ağlıyordu.. Her sabah uyandığında ağlıyordu.. Beraber gittikleri yerlere yalnız gittiğinde ağlıyordu.. Alışveriş yapmaya kalktığında ağlıyordu.. Sinemaya gittiğinde de.. Yemek yerken.. Müzik dinlerken.. Her otobüse bindiğinde.. Çok ağlıyordu.. Ama çoğu kez içinden.. Genelde gizleyerek..

4 thoughts on “Bitti..

  1. bu yazının öncesi var mı? bir yazı dizisi mi?

    öncesi yoksa sonrası var mı? :)) hayır bir hayata bodoslama daldım ve kızın hayatı bu kadar göz yaşı ve acı ile kalmamalı…

  2. Canım o kız bence yeni bir şehirde yeni limanlar bulacak🙂 Hiç üzülmesin. Bana güncellemeler gelmiyor takibe almıştım halbuki. Geç görüyorum her şeyi. Az uğruyorum bloguna kusura bakma canım.

    • o kız için hayat bundan sonra nasıl gelişecek bilmiyorum..
      ama benim için söylüyosan yeni bir hayat beni bekliyor yeni bir şehirde evet🙂

      önemli değil cnm düşünüyor, uğruyor, aklına getiriyor olman yeterli..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s