. . .

ağacından dökülmüş cümleler topluyorum sana
sevgimi hasretimi özlemimi sunuyorum yanımda

dönüp ardına bakmadan giderken sen
arkandan sular döküyorum

her şimşekte korkuyorum
içeme gömülüyorum
seni arıyorum

sessiz çığlıklarım var gün batınca uyanan
hapsedilmiş gözyaşlarım..
geceleri uyumamam ondan

aklımın tek işisin sen
izne ihtiyacım olunca üzerini dolduruyorum

susuzluktan yanarken boğazım
yine aklıma esişin sanıyorum

isyanlarım acımın büyüklüğünden
haykırışlarım bastırılmış..

müziği son ses açarken
yüreğimin sesini kısıyorum

sana sesleniyorum her dakika içimden
sadece bir kez cevap versen…..

öyle dolusun ki içimde
yazarsam atarım belki diyorum
cümleler biterken gözlerinin içine bakıyorum
git diye..

dilim tükeniyor ölüyorum gitmiyorsun…

    (arwen)
Reklamlar

Çocukluğum.. (şiir)

Ve en çok seni özledim ben.
Karşı komşunun sokağa çıkacağı zamanı beklemeni.
Her teyzeyi annen gibi sevmeni.
Sanki ayıpmış gibi kimselere söylememeni.
Ve o bisikleti ilk gördüğünde koşuşunu.
Yağmurlu bir günde annenin elinden yediğin ekmeği.
Islanan sokaklara bakıp duygulanmanı.
Yaz akşamlarında oturduğun kaldırımı.Seni bir kez daha görmek isterdim…
hiç konuşmadan..
kısa pantolonlu siyah beyaz halini..
bir lokma boyunu..
diz çöküp yere sımsıkı…ama çok sıkı
sarılmak sana..
gözyaşlarımı omuzlarına bırakıp gitmek istiyorum şimdi
sana kim olduğumu söylemeden…arkama bakmadan
ağladığımı sana göstermeden
seni çok özledim
ama çok özledim
çocukluğum! !

    Ceyhun Yılmaz